Πέρα από το κληρονομικό χάρισμα που έχω να λέω με ευκολία τον καφέ και το σουτιέν, η αλήθεια είναι ότι οφείλω την έμπνευσή μου και στις γιγαντομέγιστες και τιτανοτεράστιες… ΜΟΥΣΕΣ ΜΟΥ !
Δεν ξέρω τι γίνεται μέσα στον εγκέφαλό μου αλλά πιστεύω ότι κάποιο ύπουλο παιχνίδι παίζεται πίσω από την πλάτη μου και μία συνωμοσία μπροστά στα μάτια μου!
Τι γιατρό πρέπει να δω; Νευρολόγο, ορθοπεδικό ή οφθαλμίατρο;
Γενικά, νομίζω ότι και εγώ και ο εαυτός μου είμαστε αρκετά καλά. Μπορεί να διαφωνούμε καμιά φορά αλλά τελικά τα βρίσκουμε.
Με προσκυνώ σκύβοντας προσεκτικά και κοιτώντας πίσω μου...
Έχω ευρηματική με σκέψη που χτυπάει την λογική στην πλάτη από δεξιά κι όταν γυρνάει αυτή τρέχω στα αριστερά για να την τρελάνω. Διακρίνω ένα σύνδρομο Γιού-χου, Χού-γιου και κιτρινισμένου άρλεκιν. Καταδικάζω το κομματικό κατεστημένο και χλευάζω την υπερκατανάλωση που οδηγεί ο ιμπεριαλισμός.
Γενικά για το blog έχω να πω ότι είναι ποίηση Βοτσιότικης ξήγας με απ’ όλα (κρεμμύδι, πατάτες, μουστάρδα, κέτσαπ).
Δηλαδή να μη στο λέει ο ποιητής, να σε βασανίζει, για να την ψαχουλευτείς τη φάση μόνος σου κι έτσι. Γιατί κλαίει το μωρό αφού φοράει πάνα? Χέσε να φάω! και τέτοια ψαγμένα. Κατηγορεί, ευαισθητοποιεί, ενημερώνει και δεν διστάζει να διαιρεί την κλανιά με το μηδέν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου